Karanlığın Fısıltısı


Küçük bir Anadolu kasabasında, karanlık ve soğuk bir kış gecesi tüm kasabaya çökmüştü. Hava, kar taneleriyle doluyken, eski taş evlerin bacalarından tüten dumanlar kasabaya huzur veriyordu. Ancak, yeni doğum yapmış olan Emel için bu huzur çok uzaktı. Emel, kucağında minik bebeğiyle yatağında oturuyor, dışarıdaki karanlığa bakıyordu. İçindeki huzursuzluk, doğum sonrası yorgunluğuyla birleşerek kalbini sıkıştırıyordu.

Annesi, Emel’e yıllardır anlatılan Al karısı hikayelerini hatırlatmıştı. Al karısının, lohusa kadınları ve bebeklerini hedef aldığı, onların ruhlarını çaldığı söylenirdi. Bu korkunç varlık, özellikle geceleri ortaya çıkardı. Emel, bu hikayelere inanmasa da, içindeki tedirginlik onu rahat bırakmıyordu.

O gece, annesi ona birkaç tılsım bırakmıştı: Yastığının altına bir bıçak koymuş, kapının eşiğine kırmızı kurdele bağlamış ve Emel'in başucunda dua kitapları bırakmıştı. Emel, annesinin bu önlemlerinin yetersiz olduğunu düşünerek, gözleri kapanana kadar bebeğini kucağında tutmaya karar verdi.

Saat gece yarısını geçtiğinde, Emel’in gözleri ağırlaşmaya başladı. Uykunun sınırında, dışarıdan gelen ince bir uğultu duydu. Uğultu giderek belirginleşti ve bir kadın sesi haline geldi. Ses, ince ve tüyler ürperticiydi. Emel, korkuyla bebeğini daha sıkı kavradı ve gözlerini açmaya çalıştı ama göz kapakları taş gibi ağırdı.

Aniden, odanın köşesinden gelen soğuk bir rüzgar esti ve odanın içi bir anda buz gibi oldu. Emel, gözlerini zorla açtığında, odanın karanlık köşesinde kırmızı pelerinli bir kadın silueti gördü. Bu, Al karısı olmalıydı. Kadının yüzü belirsizdi, ama gözlerindeki şeytani parıltı, Emel’in kanını dondurmuştu.

Emel, hareket edemiyordu. Al karısı, yavaşça ona doğru yaklaştı ve kısık bir sesle, "Ruhunu istiyorum..." diye fısıldadı. Emel’in gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı, dua etmeye çalıştı ama sesi çıkmıyordu. Kadın, elini Emel’in bebeğine doğru uzattı.

Tam o anda, Emel'in başucunda duran dua kitabı yere düştü ve odanın içi parlak bir ışıkla doldu. Al karısı, ışığın etkisiyle geri çekildi ve acı dolu bir çığlık attı. Işık, odanın her köşesini kapladı ve Al karısı kayboldu. Emel, bir an için rahatladığını hissetti ve gözyaşları içinde bebeğine sarıldı.

Sabah olduğunda, annesi odaya girdiğinde Emel’i bebeğiyle sıkıca sarılmış halde buldu. Emel, gece olanları anlattığında annesi, dua kitabının mucizesine inandı ve daha da dikkatli olmaları gerektiğini söyledi. O günden sonra, Emel ve bebeği için dualar ve tılsımlar eksik olmadı. Kasaba halkı da, Al karısının geri dönebileceğini düşünerek, geceleri dua etmeye devam etti.

Emel, o geceden sonra bir daha Al karısını görmedi. Ancak, her karanlık gece, içindeki korku ve gerilimi hatırlatarak, ona ve kasaba halkına Al karısının varlığını unutturmadı. Kış geceleri, artık sadece soğuk ve karanlık değildi; aynı zamanda gizemli ve tehlikeliydi.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Tersine Dünya

Küçük bir kasabada, herkesin bildiği ama kimsenin konuşmadığı bir sır vardı. Bu sır, "Tersine Dünya" olarak bilinen bir yerdi. Efsaneye göre, bu dünyaya giren herkesin hayatı, tıpkı bir ayna gibi, tersine dönerdi. Kimse bu dünyanın nerede olduğunu tam olarak bilmese de, herkes bir şekilde onun varlığını hissederdi. Bir gün, kasabanın gençlerinden Aydın, bu sırrı çözmeye karar verdi. Maceraperest ruhu ve merakı onu durduramıyordu. Kasabanın yaşlılarından biri olan, Mehmet Amca'ya gitti ve ona Tersine Dünya'yı sordu. Mehmet Amca derin bir nefes alarak anlatmaya başladı: "Bu dünya, herkesin korktuğu ama kimsenin cesaret edemediği bir yer. Söylenenlere göre, oraya gidenler hayatlarının tüm dengelerini kaybeder. Sağ sol olur, doğru yanlış olur, gece gündüz olur." Aydın, bu anlatılanlardan daha da heyecanlandı. Gözlerinde bir parıltı vardı. "Ben bu dünyayı bulacağım," dedi kararlılıkla. Ertesi sabah, Aydın çantasını hazırladı ve yola koyuldu. Kasabanın d...
Devamı

Kehanet

Karanlık, köyün üzerine çökmüştü. Gürültülü rüzgar, eski evlerin tahtalarını sallarken, köyün sokaklarında uğursuz bir sessizlik hâkimdi. Yol boyunca sıralanmış lambalar titreyerek yanıyordu ve her adımda gölgeler dans ediyordu. Bu gece, sıradan bir gece değildi; bir kehanetin gerçekleşeceği geceydi. Yıllar önce, köyün yaşlı kadını Fadime, köy meydanında korkunç bir kehanette bulunmuştu. "Gece çöktüğünde, ay karardığında, köy lanetlenecek ve ruhlar huzursuz olacak. Tarlalar kuruyacak, hayvanlar hastalanacak, çocuklar uykusuz kalacak ve köyü karanlık bir bela saracak." demişti. O gece, Fadime, köyün halkının gözü önünde aniden ölmüş ve kehaneti insanların zihnine kazınmıştı. Artık o gece gelmişti. Köyün genç gazetecisi Defne, bu kehaneti araştırmak için işe koyulmuştu. Defne, Fadime'nin eski evinde, karanlık bir odada, tozlu raflar arasında sararmış bir günlük bulmuştu. Günlükte, Fadime'in kehanetin detaylarını ve onun nasıl durdurulabileceğine dair ipuçlarını yazdığı ...
Devamı

Kaderin Labirentinde

 Bir zamanlar, adı Seyit olan genç bir adam vardı. Seyit, küçük bir kasabada büyümüş, sakin ve sıradan bir yaşam sürmüştü. Ancak kaderin bir cilvesi sonucu kendini bir anda cezaevinde buldu. Kasabanın en zengin adamı olan Halil Bey, büyük bir malikanede yaşıyordu. Halil Bey, kasaba halkı tarafından sevilen ama aynı zamanda korkulan bir adamdı. Bir gece, Halil Bey’in malikanesinde korkunç bir cinayet işlendi. Halil Bey, kendi çalışma odasında, masasında ölü bulunmuştu. Oda dağınık, eşyalar yerlere saçılmış, duvarlarda kan izleri vardı. Cinayet silahı olarak kullanılan bıçak, Halil Bey’in göğsüne saplanmıştı. Cinayet o kadar vahşice işlenmişti ki, kasaba halkı dehşete düşmüştü. O gece Seyit, kasabanın dışında bir arkadaşının evindeydi. Ancak, Halil Bey’in malikanesinin yakınlarında Seyit’in ceketinin bulunması, onu bir numaralı şüpheli haline getirdi. Ceketinde Halil Bey’in kan izleri vardı ve bu, Seyit’in suçlu olduğunu gösteren en güçlü delildi. Seyit, hiçbir şekilde suçsuzluğunu k...
Devamı